NomoreTearCpt8

Chapter 8

 ----------------------------------------------------------------

Quote 8

อัญญาเดินวนเวียนชั่งใจอยู่นานแล้วจึงตัดสินใจวิ่งกลับลงไปด้านล่างอีกครั้ง อีตาผู้กองจะต้องวนเวียนอยู่แถวนี้แน่ เธอเดินสำรวจด้านหน้าประตูทางเข้า ประตูด้านข้าง ห้องน้ำชายด้านข้างล็อบบี้จนทั่วแล้วก็ไม่เห็นวี่แวว

".......อย่ามา.... ต้องอยู่แถวนี้แหละน่า...ชั้นรู้ว่าต้องอยู่แถวนี้.....อยู่ไหน....." เธอพึมพำงึมงำกับตัวเองระหว่างที่เดินวนตามหาไปทั่วบริเวณ "....ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!! ไม่งั้น..!!" 

"ไม่งั้นจะอะไรจ๊ะ..?." เสียงของคำถามดังมาจากด้านหลัง จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากโจทก์เก่าเจ้าเดิมของเธอ

".....ว่าละ ว่ายังเตร่อยู่แถวนี้ .....เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง "  เธอเดาได้ไม่พลาด เขายังวนเวียนอยู่อย่างที่คิดไว้จริงๆ เขามองหน้าเธอแววตายียวน " ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วมั้ง...แค่รอให้ถึงเวลา เธอต้องพาชั้นเข้าไปจัดการจับไอ้แก๊งมาเฟียทั้งหมดให้ได้คาหนังคาเขา...ทั้งไอ้เสี่ยงหยางและทากะยาม่า คราวนี้มันไม่รอดแน่ ห่ะๆๆๆ...." ท่าทีและคำพูดผยองเหลือจะรับ ยิ่งฟังก็ยิ่งปั่นป่วน อัญญาพยายามเชิดหน้า เธอจะยอมให้อีตาผู้กองนี่ทำลายทุกอย่างไม่ได้เด็ดขาด

"ก็นั่นแหละ ที่ต้องคุยกัน....คุณต้องทำตามที่ชั้นสั่งทุกอย่าง ไม่งั้นอย่าหวังว่าจะได้ก้าวเข้าไปเหยียบในบ้านหลังนั้น....เข้าใจ!!???" โปรเจคเสียงพร้อมอินเนอร์เต็มสุดๆ เพื่อข่มอีกฝ่ายหนึ่งให้ได้

"...."  เจอแบบนั้นก็ต้องถอยไปบ้างเหมือน "..เออๆๆ..ก็ได้....แล้วจะเอายังไง...?" ใช่แล้ว ถึงจะเห็นหนทางอยู่โต้งๆ ก็ยังเข้าไปจัดการเองไม่ได้ เขาหัวเสียแต่ก็ยอมตามคำของเธอและรอจนกว่าจะมีช่องทางจึงค่อยหาทางตลบหลัง 'อย่าเผลอบ้างก็แล้วกัน....เธอและพวกนั้นเสร็จชั้นแน่....คอยดู!!!..'

อัญญาลอบถอนหายใจ เธอยังมีไพ่เหนือเขาอยู่หนึ่งขั้นทำให้ยังคุมเขาไว้ได้แต่เขาก็ต้องกำลังวางแผนเล่นงานเธออยู่แน่ๆ คนๆนี้ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ.....

หลังจากจัดการกับผู้กองฐาเสร็จแล้วอัญญากลับขึ้นมาบนห้องด้วยอาการอิดโรย

"...แกไปไหนมาอ่ะ...?" ป่านดีดตัวจากโซฟาสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออก อัญญาถึงกับผงะเมื่อได้ยินเสียงนั่น ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างนิ่ง

".....เอ่อ.....เอ่อ...." สมองไม่สั่งงานซะแล้ว

"แกหายไปไหนมา...." เสียงเธอสั่น น้ำตาเริ่มมา "ชั้นนอนไม่หลับอ่ะแก.... ชั้น... ณัธ....จะเป็นไง....บ้าง...." เสียงขาดหายไปแทนที่ด้วยเสียงสะอื้นที่ดังอู้อี้ เธอเอามือปิดหน้าและร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้น

อัญญาทรุดถอยไปพิงกำแพงอย่างสุดจะทนแล้วเหมือนกัน เธอยืนพิงกายมองดูอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งร้องไห้โดยไม่ได้เข้าไปปลอบเหมือนที่เคย

' ร้องไปเลย ร้องให้ตายไปเลย...!....ชั้นก็จะไม่ไหวแล้วโว้ย!!! ทำไมชั้นจะต้องเป็นคนที่ซวยทั้งๆที่ไม่ได้เป็นคนก่อแบบนี้ด้วยวะ!!!' ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งรู้สึกทรมาน เสียงตะโกนดังอยู่แค่ในใจ ร่างกายที่อ่อนล้าทรุดลงไปกองอยู่กับพื้นห้อง ปล่อยให้เสียงสะอื้นดังอยู่ท่ามกลางความเงียบอย่างนั้นจนสติของเธอดับวูบไป.....

_______________________

'สวรรค์...?? ตายแล้วหรอ...?...'

"อัญ!! อัญ???...ตื่น......!!!! "  แต่ทำไมเสียงนี้ยังตามมาหลอกหลอนถึงบนนี้ได้ล่ะ....

ภาพสีขาวพร่ามัวค่อยชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นพื้นผิวสีขาวนวลและแสงไฟเรื่อๆ

'เพดาน? ที่ไหน...?....' สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าดูไม่คุ้นตาเอาเสียเลย

แก..!! ตื่นแล้วเหรอ..แกตื่นแล้ว!!!!...โล่งอก....ค่อยยังชั่ว..นึกว่าต้องตามหามส่งโรงบาลซะแล้ว..." ป่านดีใจจนเสียงหลงที่เห็นเพื่อนลืมตาขึ้นมา

'แต่ชั้นไม่โล่งอกนี่หว่า.....ทำไมยังได้ยินเสียงนี้อยู่อีก.....' เธอยังนอนตาลอย ไม่ยอมลุกขึ้นมาจากพื้นห้องจนป่านต้องพยายามแซะตัวเธอขึ้นมานั่ง

'ม่ายนะ..... อย่าให้ชั้นลุก อย่าให้ชั้นตื่น ปล่อยชั้นไว้ตรงนี้....' เธอยังทิ้งตัวให้ไหลเลื้อยกลับไปนอนกองอยู่กับพื้นอย่างเดิม

"แก.. ลุกสิ มีคนโทรมาตั้งหลายสิบสาย ผู้กองฐารึเปล่าอ่ะแก....นี่บ่ายโมงแล้วนะ.." ป่านทำเสียงขึ้นจมูก อัญญายังตาลอยแต่พอได้ยินเวลาเธอก็ลุกพรวด

"เหี้ยละ!!!! ...."

"เหี้ยอะไร แกเหี้ยอะไรอ่ะอัญ !!!???? แกจะไปช่วยณัธทันมั้ย..??" ป่านลุกพรวดตามบ้าง

"แกอย่าเพิ่งถาม ชั้นต้องรีบไป!!!"

เฮือก!! หญิงสาวลืมตาโพลงตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อซึมไรผมทั้งที่อยู่ในห้องแอร์เย็นเฉียบ

"ฝันเหรอ..? อยู่ที่ไหน กี่โมง!?" เธอพลิกร่างที่เคล็ดยอกไปทั้งร่างหมุนรอบทิศทางอย่างร้อนรน ร่างของเธอยังอยู่บนพื้นห้อง ข้างกายมีประเป๋าสะพายวางอยู่ อัญญารีบคว้ามาเปิดหาโทรศัพท์มือถือและกดดูเวลา .......11.15น.....

'ห่ะ! เช้างี้เลย' งั้นก็เท่ากับว่า เธอเผลอหลับไปเพียงไม่นาน เธอเทตัวลงไปแผ่หรากับพื้นห้องงุนงงกับอาการของตัวเอง

ที่โซฟา ป่านงัวเงียตื่นขึ้นมา "ณัธ!!??" และเรียกชื่อคนรักเสียงหลง อัญญาผวากับชื่อนี้อย่างช่วยไม่ได้  เธอคว้ากระเป๋าแล้วลุกพรวดเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว

ป่านพยายามคว้าตัวเธอไว้แต่ไม่ทันจึงรีบเข้าห้องไปทำธุระส่วนตัวอย่างเร็วที่สุดแล้วรีบกลับออกมานั่งรออีกฝ่ายด้วยใจที่ร้อนรน เสียงประตูเปิดออก ป่านลุกยืนตัวตรง ใบหน้าเต็มไปด้วยคำถาม

"แกยังไม่ต้องถามอะไร...ชั้นต้องรีบไป..แล้วชั้นก็ยังไม่มีอะไรจะบอกแก..โอเค๊?" 

"..แต่..!!! แล้วชั้นต้องทำไงมั่ง ... " เธอยังไม่ได้รับคำสั่งใดๆ สำหรับภารกิจเสี่ยงตายในครั้งนี้

"..ไม่ต้อง!!! แกไม่ต้องทำไรเลย แก..อยู่เฉยๆ นะ...รอฟังข่าวอยู่ที่นี่แหละ ชั้นกับอีตา...เอ่อ ผู้กองฐาจะจัดการทุกอย่างเอง " อัญญาพยายามลุ้นให้ป่านเชื่อและทำตามที่เธอบอก

"แต่ว่า...!!!..." ปลายเสียงเครือจางๆ

"ไม่มีแต่ แกต้องรอชั้นอยู่ที่นี่ ไม่งั้น....ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแฟนแก ชั้นไม่รู้ด้วยนะ"  เธอต้องใช้คำขู่จนได้ อีกฝ่ายน้ำตาเอ่อและไหลลงอาบแก้มท่ามกลางความเงียบ

"ชั้น... ชั้นไปก่อนละ แกรอนี่แหละ ชั้นจะช่วยณัธออกมาให้ได้ ไว้ใจชั้นนะ"

เธอเดินเข้าไปตบไหล่เพื่อนเบาๆ แล้วชิ่งหนีออกไปทันที ป่านใจคอไม่ดี ความคิดพุ่งพล่านไปต่างๆ นานา

----------------

อัญญาเดินฝ่าไอร้อนของแสงแดดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ตอนนี้เรื่องที่เป็นประเด็นร้อนมาแรงแซงความร้อนระอุของแสงแดดยามเที่ยงวันแบบนี้ก็คือเรื่องที่เธอต้องจัดการคิดหาทางออกให้กับตัวเธอเอง....ไม่ว่ายังไง จะยอมให้ตัวเองจนตรอกแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!!!!!   "ไอ้ณัธ คืนนี้ชั้นต้องช่วยแกออกมาให้ได้ และจะยอมให้อีตาผู้กองเข้าบ้านทากะยาม่าซังไม่ได้เด็ดขาด....โธ่เอ้ย...ทำไงดีเนี่ย!!!"

" หนูอัญ... วันนี้จะไปไหน? ไม่ต้องให้ลุงไปส่งเหรอ? " เสียงชายคนหนึ่งตะโกนถาม เธอหันไปมองจึงเห็นว่าเป็นรถแท็กซี่ของลุงเสริม

"...?? อ้าว? อ๋อ...ไปๆ ค่ะ ไป.... " เธอรีบเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ  ' ...?...เดินผ่านรถมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย..?...ก่งก๊งอีกละชั้น.... ' เธอเคาะหน้าผากตัวเองเพลีย ๆ

ตามตารางงานแล้ววันนี้จะมีการเปิดแถลงข่าว